لایک به قیمت جان؟

وقتی خیابان؛ جای نمایش میشود

این روزها کافی است چند دقیقه در یکی از بلوارهای شهر بایستید. صدای موتورهایی که با سرعت از کنار خودروها عبور می‌کنند، ناگهان بلندتر می‌شود و در یک لحظه، چرخ جلوی موتور از زمین جدا می‌شود. چند ثانیه نمایش، چند فریاد تشویق از دوستان و چند تلفن همراه که مشغول ثبت این صحنه هستند.

شاید برای عده‌ای این فقط یک هیجان زودگذر باشد، اما برای بسیاری از شهروندان، این تصاویر بیش از آنکه جذاب باشند، نگران‌کننده‌اند. خیابان‌هایی که قرار است محل تردد امن مردم باشند، گاهی به صحنه اجرای حرکات خطرناک تبدیل می‌شوند؛ حرکاتی که نه‌تنها جان موتورسوار، بلکه امنیت رانندگان، عابران پیاده و خانواده‌هایی را که در حال عبور هستند نیز تهدید می‌کند.

بخش قابل توجهی از این رفتارها برای دیده شدن در فضای مجازی انجام می‌شود. رقابتی نانوشته برای ثبت ویدئوهای متفاوت‌تر، سرعت بیشتر و حرکات جسورانه‌تر؛ رقابتی که گاهی پایان آن نه با تشویق، بلکه با حادثه، آسیب‌های جبران‌ناپذیر یا از دست رفتن جان انسان‌ها همراه می‌شود.

واقعیت این است که دوربین‌ها فقط لحظه نمایش را ثبت می‌کنند اما کمتر کسی از لحظاتی فیلم می‌گیرد که پس از یک خطای کوچک رقم می‌خورد لحظه‌ای که یک خانواده چشم‌انتظار عزیزش می‌ماند یا یک رهگذر بی‌گناه قربانی تصمیمی می‌شود که تنها چند ثانیه طول کشیده است.

هیجان، بخشی از جوانی است و کسی آن را انکار نمی‌کند؛ اما هیجان زمانی ارزشمند است که امنیت دیگران را سلب نکند. خیابان محل عبور همه شهروندان است، نه جایی برای نمایش مهارت یا جلب توجه.

شاید وقت آن رسیده باشد که پیش از فشردن گاز موتور و انجام یک حرکت خطرناک، به این فکر کنیم که ارزش چند ثانیه دیده شدن، هرگز با آرامش و امنیت یک شهر برابری نمی‌کند.

احترام به قانون، احترام به جان خود و دیگران است؛ موضوعی که اگر جدی گرفته شود، خیابان‌ها دوباره به همان جایی تبدیل می‌شوند که باید باشند؛ مسیری امن برای زندگی، نه صحنه‌ای برای حادثه.