به گزارش پایگاه خبری رصدبندر دانشآموزی که برای امتحان نهایی آماده میشود و دانشجوی کارشناسی ارشد یا دکتری که سرنوشت بخشی از آینده علمی خود را در یک آزمون جستوجو میکند، بیش از هر چیز به آرامش ذهنی نیاز دارند؛ تمرکز، مهمترین سرمایه هر داوطلب در جلسه امتحان است و سرمایهای که در روزهای پرالتهاب بهسادگی از بین میرود.
در چنین شرایطی، دغدغه خانوادهها فقط قبولی یا مردودی نیست؛ نگرانی آنان از سلامت فرزندانشان، مسیر رفتوآمد، حضور در مراکز آموزشی و فشار روانی ناشی از فضای بحرانی نیز به همان اندازه اهمیت دارد؛ شاید بتوان تقویم آموزشی را تغییر نداد، اما نمیتوان انتظار داشت همه داوطلبان در شرایطی یکسان و با آرامش در سراسر کشور بطور مشابه پشت میز آزمون بنشینند.
این موضوع، فقط مسئله آموزشوپرورش یا دانشگاهها نیست؛ بلکه به تصمیمگیری مدیرانی بازمیگردد که در شرایط خاص، وظیفه دارند میان استمرار فعالیتهای آموزشی و حفظ امنیت و آرامش شهروندان، بهترین تصمیم ممکن را اتخاذ کنند.
انتظار افکار عمومی از استاندار هرمزگان، اعضای شورای تامین استان، نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و مدیران دستگاههای آموزشی این است که با نگاهی واقعبینانه، شرایط موجود را دوباره ارزیابی کنند و اگر نیاز به بازنگری در شیوه برگزاری آزمونها، زمانبندی یا پیشبینی تسهیلات جبرانی وجود دارد، بدون تعلل تصمیم بگیرند.
عدالت آموزشی تنها به یکسان بودن سؤالهای امتحان خلاصه نمیشود. عدالت یعنی همه داوطلبان فرصت برابر برای اندیشیدن، تمرکز کردن و پاسخ دادن داشته باشند. اگر گروهی از دانشآموزان و دانشجویان، شب قبل از آزمون را با اضطراب و نگرانی سپری کنند و گروهی دیگر در آرامش کامل، نمیتوان از شرایط کاملاً برابر سخن گفت.
از سوی دیگر، سکوت مسئولان نیز بر نگرانیها میافزاید؛ خانوادهها حق دارند بدانند در صورت تشدید شرایط بحرانی، چه برنامهای برای ادامه آزمونها پیشبینی شده است؛ آیا سناریوهای جایگزین بررسی شدهاند؟ آیا تمهیدات لازم برای حفظ امنیت مراکز برگزاری آزمون و کاهش فشار روانی داوطلبان در نظر گرفته شده؟ پاسخ شفاف به این پرسشها، خود بخشی از مدیریت بحران است.
جامعه هرمزگان بارها نشان داده در روزهای سخت، صبور و همراه است؛ مردم این استان از مسوولان انتظار دارند تصمیمهایی که مستقیم با آینده علمی و امنیت فرزندانشان گره خورده، بیشترین دقت، مسوولیتپذیری و درک شرایط گرفته شود.
هیچکس مخالف برگزاری آزمون یا استمرار آموزش نیست؛ اما آموزش زمانی معنا پیدا میکند که امنیت، آرامش و عدالت نیز در کنار آن حفظ شود.
آینده علمی دانشآموزان و دانشجویان ارزش آن را دارد که مسوولان، حتی یکبار دیگر درباره تصمیمهای امروز بیندیشند؛ زیرا هر تصمیم در چنین روزهایی، فقط یک اقدام اداری نیست، بلکه تصمیمی درباره آینده و آرامش یک نسل است، تا دوباره شاهد اتفاق تلخ مدرسه شجره طیبه میناب نباشیم.
